Ҷашни фархунда ва бостонии миллиамон – Наврӯзи ҷаҳониро, ки бо пайки накӯ ба табиати куҳандиёрамон ҳусни нав, ба хонадони мардуми кишварамон шодиву нишот ва файзу баракат, ба дили пиру ҷавон умеду орзуҳои наҷиб ҳадя меорад.
Бо заҳмату талошҳои пайвастаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз ҷониби Маҷмааи умумии Созмони Милали Муттаҳид 23 феврали соли 2010, ба ҳайси ҷашни ҷаҳонӣ пазируфта шудани Наврӯз гувоҳи он аст, ки ҳанӯз аз замони қадимтарин то имрӯз миллати мо бо холисии ният ва ормони олӣ ҷашнеро падид овардаанд, ки паёми ваҳдату муҳаббат, покию садоқат, зебоӣ ва бедорию заҳмат мебошад, имӯзҳо дар тамоми кишварҳои ҳавзаи Наврӯз ва ҷаҳон, ба шукуҳу шаҳомати хоса, таҷлил гардида истодааст.
Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон нисбати ин мероси гаронбаҳои мардуми мо, ки мавқеи хос дорад, чунин иброз намудааст; «Наврӯз пайки шодиву сурур, шукуфоиву зебоӣ, оғози кишту кори баҳорӣ, паёми эҳёи табиат ва гардише дар рӯҳу ҷони одамон падид меоварад».
Наврӯз, ки дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба шарофати истиқлолияти давлатӣ бо тамоми ғановату рангорангӣ эҳё гардид, ҳоло ба ҷашни милливу давлатии мо – тоҷикону тоҷикистониён ва рамзи худшиносиву ифтихори миллӣ, ваҳдату ҳамдилии мардум ва пайванди наслҳо, табдил ёфтааст.
Наврўз бо ҳама ҳусни табииву заминиаш намунаи як фарҳангу тамаддуни олӣ ба ҳисоб рафта, аз давраҳои дерин, барои муҳаббату самимият ва ҳамдигарфаҳмиву ваҳдати байни инсонҳо, заминаи беҳтарини маънавӣ, фароҳам овардааст.
Дар айёми Наврӯз кинаю адоватро, аз худ дур кардану бахшидани гуноҳи якдигар, кушодани оғӯши дӯстиву рафоқат ба фарзу суннати ҳамешагии мардум, тадбил ёфтааст.
Дар ин лаҳзаҳои бисёр фараҳбахши идона, кулли мардуми сарбаланди кишвари азизу маҳбубамонро ба ифтихори Иди Наврӯз - ҷашни бузурги миллӣ ва Соли нави аҷдодиамон самимона табрику муборакбод намуда, пеш аз ҳама, тансиҳатию сарбаландӣ, осоиши рӯзгор ва беҳтарин хушиҳои зиндагиро, таманно менамоям.