Имрӯз ҳар як сокини кишвари азизамон дар айёми омодагӣ ба истиқболи ҷашни 28-умин солгарди Рӯзи Ваҳдати миллӣ, ки ҳамчун муҳимтарин санаи таърихии миллат дар саҳифаҳои давлатдории мо бо ҳарфҳои заррин сабт шудааст, қарор доранд.
Бо камоли эҳтиром ва самимияти бепоён кулли мардуми Тоҷикистони азизамонро ба муносибати ҷашни 28-умин солгарди Рӯзи Ваҳдати миллӣ, табрику муборакбод гуфта, пеш аз ҳама ба Шумо - ҳозирини арҷманд, тансиҳативу сарбаландӣ, хонаи обод ва тамоми хушиҳои зиндагиро орзу менамоям.
Ваҳдати миллӣ муҳимтарин дастоварди бузург ва муқаддас, барои миллати мо дар даврони соҳибистиқлолии кишвари азизамон ба ҳисоб рафта, нақши бузургеро дар сарҷамъии миллат ва пойдории давлат, гузоштааст.
Таърих гувоҳ аст, ки маҳз бо заҳмату талошҳои шабонарӯзии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, миллати парешон, сарҷамъ гардида, мамлакати азизамон обод гардид ва барои бунёди рӯзгори ободу осудаи ҷомеа, заминаи воқеӣ гузошт.
Мо бояд ҳеҷ гоҳ фаромӯш насозем, ки ҷанги таҳмилие, ки қабл аз имзои созишномаи сулҳ ҷараён дошт, ҳазорон шаҳрвандро қурбон, модаронро гирён, фарзандонро бепадар ва қисми дигарро бесарпаноҳ кард.
Маҳз сиёсати хирадмандонаи фарзанди фарзонаи миллат, Пешвои муаззами миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон боис шуд, ки то кишвари мо аз вартаи ҷудоӣ раҳо гардида, сӯйи ояндаи дурахшон роҳнамо ва Ваҳдату ҳамдилӣ пойдору устувор гардад.
Лозим ва ёдоварист, ки баъди пароканда гардидани ҳокимияти шӯравӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон, ҳамчун давлати навбунёд ба бисёр нокомиҳо гирифтор шуд, зеро ҳодисаҳои нангин, ба мисли тафриқаандозӣ, маҳалгароӣ ва майдоншиниҳо оқибат ба ҷанги шаҳрвандӣ, оварда расонид.
Хатари аз ҳама даҳшатнок, дар он шабу рӯзҳо ин буд, ки эҳтимоли пароканда шудани миллати тоҷик ва аз байн рафтани давлати ҷавони тоҷикон, ба воқеияти талхи таърихи муосири мамлакат табдил ёфта буд.
Хушбахтона, дар чунин вазъияти басо сангин моҳи ноябри соли 1992 Иҷлосияи 16-уми Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар шаҳри бостонии Хуҷанд баргузор гардид, ки дар ин иҷлосияи таърихӣ вакилони мардумӣ, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро Раиси Шӯрои Олӣ, интихоб намуданд.
Таъмин намудани сулҳу оромӣ, суботи сиёсӣ ва ваҳдати миллӣ, ки маҳз аз Иҷлосияи 16-уми Шӯрои Олии мамлакат сарчашма мегирад, барои қатъи мухолифати мусаллаҳона ва ҷангу хунрезӣ, сарҷамъии миллати тоҷик, аз ҷониби Президенти мамлакат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, ба Ватан баргардонидани гурезаҳо, бунёди давлати демократӣ, ҳуқуқбунёду дунявӣ ва таъсиси низоми ҳуқуқии адолатпеша, асоси мустаҳкам гузошт.
Маҳз ба ҳамин хотир, масъалаи ваҳдати миллӣ, ба яке аз арзишҳои волои ҷомеаи мо табдил ёфта, барои мардуми шарифи Тоҷикистон қадру қиммати баланд дорад ва имрӯз расо бисту ҳашт сол мешавад, ки мо сокинони Тоҷикистони биҳиштосо, дар фазои сулҳу ваҳдати миллӣ кору зиндагӣ дорем.
Вобаста ба ин, мардуми мо, бахусус наврасону ҷавонон бояд ҳамеша дар ёд дошта бошанд, ки ваҳдати миллии тоҷикон, ба осони ба даст наомадааст.
Сулҳу оромӣ, суботи сиёсӣ ва ваҳдату ҳамдигарфаҳмӣ ба мардуми Тоҷикистон дар натиҷаи саъю талоши шабонарӯзии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, ҳамзамон бар ивази ҷони ҳазорон нафар ҷавонмардони содиқу ватандӯст, муяссар гардидааст.
Имрӯз, мардуми шарифи Тоҷикистон хуб дарк намудаанд, ки амалӣ гардидани ҳамаи омолу орзу ва нақшаву ниятҳои ҳар фарди ҷомеа, пешрафту тараққиёти давлат ва ободии Ватан, маҳз ба сулҳу оромӣ, суботи комили сиёсӣ ва ваҳдати миллӣ вобаста мебошад.
Лозим ба ёдоварист, ки дар шароити ниҳоят ҳассоси ҷомеаи ҷаҳонӣ, торафт мураккаб шудани авзои сиёсиву иқтисодии ҷаҳон ва печида гардидани раванду тамоюлҳои ҷаҳонишавӣ, ҳифзи сулҳу суботи ҷомеа ва таҳкими ваҳдати миллӣ, вазифаи асосии ҳар як фарди бонангу номуси миллат, ба шумор меравад.Имрӯз, бояд ҳифзи истиқлолу озодии Ватан, густариши пайвастаи худогоҳиву худшиносии миллӣ, ватандӯстиву ватанпарсатӣ, арҷгузорӣ ба муқаддасот ва рамзҳои давлатӣ, таърих, забон ва фарҳанги миллӣ, таблиѓи аҳамияти сулҳу оромӣ, суботи сиёсӣ, сарҷамъии миллат, ваҳдати миллӣ, эҳтирому риояи арзишҳои миллӣ, бояд вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди бонангу номус, бошад.
Бо боварии комил метавон гуфт, ки мардуми ватандӯст ва сулҳхоҳу сулҳпарвари Тоҷикистони азизамон, бахусус сокинони сарбаланди ноҳияи Лахш, минбаъд низ бо шукргузорӣ аз истиқлолияту озодӣ ба қадри сулҳу оромӣ ва суботу амнияти сарзамини аҷдодиамон мерасанд ва кӯшиш менамоянд, ки дар пояндагии ин кохи пурҷалоли миллат, яъне Истиқлолияту Ваҳдати миллӣ саҳми арзанда дошта бошанд